Więc miasteczko jest niewielkie i malowniczo położone wśród skał. Rozpościera się na brzegach rzeki Mozy. Na jednym z nich widzimy gotycką Kolegiatę NMP i położoną na wielkim kamiuchu cytadelę (można tam wjechać kolejką, ale nie wjechałam, bo wolałam wydać swoje 8 euro na wycieczkę po grocie). Na drugim brzegu znajduje się mniej więcej to samo, co na pierwszym, tyle, że z innym kościołem i bez cytadelii, za to jak się podejdzie trochę, można zwiedzić bardzo bombową grotę o znaczącej nazwie „La Merveilleuse”. Jest to fajna, pięćdziesięciominutowa przygoda. Schodzi się 140 metrów pod ziemię, żeby oglądać mokre kamienie, stalaktyty, stalagmity itp. cuda w towarzystwie przewodnika, który wygląda, jakby w czasie wolnym od pracy w tych jaskiniach mieszkał (pozwoliłam sobie sekretnie się zakochać). Zdjęć nie mam, bo było ciemno.

Tak czy siak, zaczynając od początku… Miasto zdaje się słynąć z tego, że było miejscem urodzenia wynalazcy (konstruktora? sama nie wiem) saksofonu – pana Adolphe’a Sax’a (6 XI 1814, czyli trochę dawno) i wokół tego właśnie – za przeproszeniem – urządzenia kręci się symbolika i estetyka lokalnej przestrzeni.

To jest nazwa bodaj instytucji związanej z tematem, ale dla mnie wcale nie wygląda to jednoznacznie, dlatego uwieczniłam:

I tak np. brzegi rzeki łączy most. Na moście możemy zaobserwować rzędy saksofonów. Każdy saksofon reprezentuje jedno państwo europejskie.

Kraje są podpisane i jakoś lapidarnie scharakteryzowane. np.:

Jak się stanie na moście, można oglądać rzekę, o tak:

Po lewej – kamiuch z cytadelą, po prawej – kościół kolegiacki:

i jeszcze raz:

Co poza tym:

Jak widać, pogoda była raczej brytyjska.

Na drugim brzegu:

Oczywiście, jak się już zejdzie z mostu, napotykamy masę sklepów dla turystów. Tu wystawa z ciastkami Speculoos (wielkości dobrze wyrośniętej głowy):

Element humorystyczny:

Kolejna porcja saksofonów, przyozdobiona berbeciami:

Odnośny monument ku czci:

I trochę z profilu:

Harmonizująca tematycznie intstrumentalizacja ludzkiego ciała:

I w końcu przedstawiciel naszego kręgu kulturowego, jako i ja, w Dinant na bezkrwawym safari:

Poza tym, nachodziłam się, a jeszcze, żeby wyjść z groty trzeba było iść 120 schodów i z tego powodu zamiast opowiadać soczyste anegdoty, udam się niniejszym na spoczynek.
Ciao!

Wizyta była krótka, więc odpoczywałam intensywnie. Lokalna kultura bardzo przypadła mi do gustu. Przez lokalną kulturę rozumiem pyszne jedzenie, sjesty i pogodne nastawienie. Drzemki w dzień bardzo mi się podobały, szczególnie, że faktycznie spałam jak kamień. Poza tym i tak nie dałoby się robić nic innego w temperaturze ok. 40 stopni. Natura bardzo sensownie ich tam urządziła. Byłam trochę zdziwiona, bo okazało się, że lokalna ludność wcale nie chodzi po ulicach na golasa. Pomaga pewnie fakt, że powietrze jest suche i człowiek nie czuje się jak oblepiony przez gorące kluski. Pomagają też liczne fontanny, w których z upodobaniem się namaczałam, ciesząc się zresztą jak foka.

Kiedy akurat nie było sjesty, chodziliśmy i patrzyliśmy i musiałam słuchać Ważnych Informacji i Objaśnień, niestety większość już zapomniałam. Oprócz tego, co prawda fotograf ze mnie jak z koziej dupy trąba, ale muszę się wytłumaczyć dodatkowo, że w oślepiającym słońcu nic nie widziałam na ekraniku i dlatego kompozycja zdjęć jest zdecydowanie jak Bóg da, czyli przypadkowa.

Niektóre rzeczy były bardzo duże i się nie zmieściły w kadrze :] Jak ta. Nazywa się Palacio de la Aljaferia. W środku obradują miejscowe władze, a poza tym można zwiedzać. Przewodnik mówi po hiszpańsku i każe być cicho, więc trzeba się bardzo skupiać, żeby… właściwie nie wiem, po co. W każdym razie w środku jest bardzo ciekawie, bo trochę jest z arabska, a trochę z chrześcijańska.

To z kolei jest centrum miasta. Trochę z góry, bo wgramoliłam się na jakąś wieżę.

Woda to rzeka Ebro, w której zresztą gołym okiem możemy zaobserwować ryby. Że są.

Takie duże na środku to hala targowa, gdzie sprzedają świeże jedzenie. Ryby wielkie jak słonie, truskawki jak pięść i takie tam różne.

Basilica del Pilar. Ogromna, ponoć trzecia na świecie co do wielkości. Dlatego się nie zmieściła :]

Plaza del Pilar, czyli centralny punkt miasta.

Na placu aktualnie mają miejsce protesty, jak zresztą w całej Hiszpanii. Bo politycy są źli, bezrobocie wysokie i w ogóle. Protestujący śpią w namiotach, a za dnia wykładają, o co im chodzi. Atmosfera jest pokojowa i raczej sympatyczna, przynajmniej jak na rewolucję.

Kącik naukowy Wielu protestujących to studenci, a akurat przypada sesja

Teatro Principal

Rzeka Ebro

Park wodny. Bardzo mi się podobało, że w mieście jest tyle zieleni i wody. Można chodzić, albo się opalać, albo oglądać ptactwo wodne. Bardzo przyjemnie.

A to zrobili przy okazji Expo. Dużo różnych zabawek i oczywiście wody.

Tu z daleka widać Pilar.

Nowiutki mosteczek.

Inny mosteczek w otoczeniu przystojnego młodzieńca.

Telecabinas Taka kolejka jak w górach, ale nie w górach, tylko w mieście.

Żaby! Uwielbiam. Żab jest zapomniałam ile, ale bardzo, bardzo dużo, są pousadzane wzdłuż rzeki na murze, fontannach i różnych kamieniach i zdaje się upamietniają coś w rodzaju niegdysiejszej plagi żab. Przynajmniej tyle pojęłam.

Miejsce o tajemniczej nazwie Jardin Botanico.

Są tam takie ławki z reklamami:

W moim mniemaniu – cud! Że pomarańcze przyczepione do drzewa.

Fajny park z licznymi fontannami.

Liczna fontanna.

A to są kaczki w miejscu zwanym Casablanca. Miejsce składa się z wody i jest bardzo przyjemne, ale tak zgłupiałam na widok kaczek, że nie zrobiłam zdjęcia całości.

I to by było na tyle. Muchas gracias!

Tu obrazek, co można ulepić z czekolady, a potem sprzedać turystom:

A tu już widoczki:

Nadeszła długo oczekiwana wiosna. Z tego powodu, poczuwszy zew przygody, Kapsel wybrał się do stolicy naszego wielkiego sąsiada, czyli do Paryża. Podróżował na pokładzie autobusu, co zabiera cztery krótkie godziny, które zresztą zostały przespane. Z wyjątkiem kwadransa przerwy na niespodziewaną kontrolę celną, z psem-wąchaczem i rewizją pasażerów, którzy zostali przez psa tymczasowo postawieni w stan oskarżenia. Tak, czy siak, wsiadłam w metro w Brukseli, potem spałam i obudziłam się znowu w metrze. Z tego doświadczenia wyniosłam silne przekonanie, że Francja to jedna z dzielnic w moim miejscu zamieszkania.

No więc… Spałyśmy na Montmartre. Dokładniej mówiąc, w jego arabskim zakątku. Lokalna ludność składa się wyłącznie z osobników płci męskiej, zajmującej się handlem czym się da (jak papierosy z niewiadomego źródła, odzież tego samego typu i Bóg raczy wiedzieć, co jeszcze) oraz patrzeniem w sposób, który skłania do dania w dziób. Ogólnie wśród Paryżan jest, zdaje się, niewielu Francuzów w dzisiejszych czasach, co z jednej strony jest interesujące…

Ponieważ nie mogę narzekać na nadmiar funduszy, główną rozrywką okazało się chodzenie i patrzenie. Na szczęście padało tylko raz. Zdjęcia nie chciały wychodzić, więc szybko mi się znudziło fotografowanie. Miasto jest duże, głośne i całkiem do rzeczy, jednak lepiej wygląda na pocztówkach, filmach i w literaturze. Jednakże…

Wieża Eiffla ciągle stoi.

Związki zawodowe manifestują.

Nad Montmartre czuwa Sacré-Cœur (zresztą ładniejsza z daleka, niż z bliska).

Są fajne fontanny.

Notre-Dame wygląda jak czupiradło.

Okolica jest niczego sobie.

W romantycznych miejscach można napotkać atrakcyjne turystki.

Na Boulevard Saint-Germain znajduje się sklep polski.

A na Pere Lachaise znajduje się wiosna.

Ach, nie jadłam żab, bo to podobno obrzydliwe.

Ludność flamandzka przechadzająca się:

Zabytek:

Wilgoć:

Motór:

Na koniec wisienka na torcie, czyli pomówmy o mnie Jak się okazało, w miejscowym języku
słowo „kapsel” jest brzemienne w znaczenie zgoła nieoczywiste dla Słowian:

Jak się zagapię przed siebie, widzę tak:

Z lewej strony zaś widać Łuk Triumfalny, stanowiący wejście do Parc du Cinquantenaire/Jubelpark, który jest po drodze i fajny, i nawet znajduje się w nim kilka muzeów, ale jeszcze nie byłam. Przed parkiem jest stacja metra Merode.

Natomiast po prawej, jest zasadniczo to samo, co po lewej, czyli ulica :] I stacja metra Montgomery. Gdzieś tam na horyzoncie.

I to chyba tyle, jeśli chodzi o widok z okna. Za oknem jest raczej głośno. Jako fan industrialu, oczywiście nie zamykam go na noc

A potem dojdę sobie do zwyczajnej apteki na rogu, której nie przeoczy ani Flamand, ani frankofon, za to ja, to kto tam wie: